بررسی شخصیت‌های یاوه‌گو بر اساس قواعد گرایس (موردپژوهش: در یک روز خوش برای موزماهی اثر جی دی سلینجر)

نوع مقاله : مقالۀ پژوهشی

نویسندگان

1 فردوسی مشهد

2 گروه زبان انگلیسی دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده
ییکی از ویژگی‌های سبک یاوه‌گویی شخصیت‌های مرتبط با آن هستند که می‌توانند از جنبه‌های متفاوتی موردبررسی قرار بگیرند. یکی از حوزه‌های سبکشناسانه‌ای که شخصیت‌های یاوه گویانه کمتر از آن منظر موردتوجه قرار گرفته‌اند، نحوۀ تعامل آن‌ها بر اساس قواعد همکاری زبانی گرایس است. پس به لحاظ روش‌شناسی، ابتدا باید اثری را که به این سبک تعلق دارد بازشناخت و سپس، نحوۀ تعامل شخصیت آن اثر را موردبررسی قرار داد؛ اینکه آیا او همواره به یک نحو ثابت با این قواعد برخورد می‌کند، یا متغیر است. تحقیق حاضر پس از اثبات یاوه گویانه بودن اثر یک روز خوش برای موزماهی نوشتۀ جی.دی. سلینجر، نشان می‌دهد که رابطۀ شخصیت‌های این سبک با قواعد گرایس، متغیر و پیچیده است.

تازه های تحقیق

 

کلیدواژه‌ها

موضوعات

 

عسکرزاده طرقبه، ر.، و موسوی تکیه، م. (1395). رابطه قدرت و خشونت نگاه در نمایش‌نامه در بسته. مطالعات زبان و ترجمه، ۴۹(۱)، ۸۳-۱۰۰. https://doi.org/10.22067/lts.v49i1.46520
عسکرزاده طرقبه، ر.، و قاسمی شاندیز، م. (1402). بکت و انسان طاغی: بررسی نمایشنامه‌های در انتظار گودو و دست آخر. مطالعات زبان و ترجمه، ۵۶(۳)، ۳۱-۵۹. https://doi.org/10.22067/lts.2022.77187.1138
 
Bousfield, D., & Locher, M. A. (2008). Impoliteness in language: Studies on its interplay with power in theory and practice (Vol. 21). Walter de Gruyter.
Burke, M. (2014). The Routledge handbook of stylistics. Routledge.
Grice, P. (1991). Studies in the way of words. Harvard University Press.
Haight, M. (1971). Nonsense. The British Journal of Aesthetics, 11(3), 247-256.
Hofstadter, D. R. (1982). Metamagical themas. Scientific American, 247(3), 18-M18.
Hrdličková, J. (2015). A corpus stylistic perspective on Lewis Carroll's" Alice's Adventures in Wonderland".
Reichert, K. (1974). Lewis Carroll: Studien Zum Literarischen Unsinn. Hanser
Salinger, J. D. (1951). The Catcher in the Rye. Little, Brown and Company.
Salinger, J. D. (1953). Nine stories. Little, Brown and Company.
Semino, E. (2014). Pragmatic failure, mind style and characterisation in fiction about autism. Language and Literature, 23(2), 141-158.
Shukman, H. (2010). How to be in the world. tricycle. https://tricycle.org/magazine/salinger-zen-koan/
Simpson, P. (1992). The pragmatics of nonsense: Towards a stylistics of Private Eye’s ‘Colemanballs’. In M. Toolan (Ed.), Language, text and context: Essays in stylistics (pp. 281-305). Taylor and Francis.
Tigges, W. (1988). An anatomy of literary nonsense. Brill.  
Wagner, D. (2013). These are the J. D. Salinger secrets we've been waiting for. The Atlantic. https://www.theatlantic.com/culture/archive/2013/01/jd-salinger-documentary/318934/
ارسال نظر در مورد این مقاله
نام را وارد کنید.
نشانی پست الکترونیکی را به درستی وارد کنید.
وابستگی سازمانی را به درستی وارد کنید.
توضیحات را وارد کنید (حداقل 50 حرف)
CAPTCHA Image
شناسه امنیتی را به درستی وارد کنید.