نوع مقاله : مقالات علمی‌پژوهشی

نویسندگان

1 دانشگاه علامه طباطبایی

2 Allameh Tabataba'i University

چکیده

مقالۀ حاضر با اتکاء به مدل بازروایت در ترجمه دیداری‌­شنیداری قمی و فرحزاد (2020) به بررسی انواع بازقاب‌­بندی در دوبلۀ بینازبانی پویانمایی‌­های پخش شده از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران م‌ی­پردازد.  از آنجایی که روایت­‌های دیداری‌­شنیداری ماهیت چندوجهی دارند، علاوه بر محل‌­های کلامی، محل­‌های غیرکلامی هم در فرایند بازروایت دستخوش تغییر م‌ی­شوند که این امر زمینه بیشتری را جهت بازقا‌ب‌­بندی در اختیار مترجم و موسسۀ ترجمه قرار می‌­دهد. بدین منظور از بررسی روایت چندوجهی قمی و فرحزاد (2020) برای تحلیل و مقایسۀ پویانمایی­‌های اصلی و دوبله شده در سطح خرد محل­‌های کلامی و غیرکلامی بهره گرفته شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که پانزده نوع مختلف بازقاب­‌بندی در ساخت واقعیت در دوبلۀ پویانمایی‌­ها شرکت می­‌کنند که به سه دستۀ بازقاب‌­بندی از طریق تصرف گزینشی، بازقاب‎‌­بندی از طریق برچسب زدن و بازقاب‌­بندی از طریق جابجایی جایگاه شخصیت­‌ها تقسیم می‌­شوند. علاوبراین، بازقاب‌­بندی زمانی/مکانی انواع دیگر بازقاب­ب‌ندی را تحت الشعاع قرار می‌­دهد. بر اساس این مطالعه، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نقشی فعال در ساخت واقعیت در زبان مقصد ایفا می‌­کند و از ترجمه به عنوان ابزاری برای اشاعه و یا سرکوب روایت­‌های خاص در پویانمایی­‌های مقصد بهره می­‌گیرد.