1. بررسی ویژگی‌های شیوة ترجمۀ بین خطّی قرآن: (مورد پژوهی چهار ترجمۀ متعلق به قرن چهارم تا نیمۀ قرن ششم هجری)

سودابه قندهاری؛ محمد جواد مهدوی؛ علی خزاعی فرید؛ محمد جعفر یاحقی

دوره 54، شماره 4 ، زمستان 1400، ، صفحه 1-29

http://dx.doi.org/10.22067/lts.v54i4.72183

چکیده
  یکی از شیوه‌­هایی که درگذشته در ترجمۀ متونِ وحیانی از جمله انجیل و قرآن مجید به کار می‌­رفت، شیوۀ ترجمۀ بین خطّی بود. در این شیوه، مترجمان به دلیل حرمتی که برای متن اصلی قائل بودند به ترجمۀ حیثیت متنی مستقل نمی‌­دادند و به شکل لفظ به لفظ ترجمه می‌کردند و ترجمۀ خود را بین خطوط می­‌آوردند. بااین‌حال ترجمه‌­های اوّلیّۀ قرآن ...  بیشتر

2. بررسی ترجمۀ حال منفی در قرآن کریم: در چهار ترجمۀ معاصر (موسوی‌گرمارودی، آیتی، فولادوند، الهی‌قمشه‌ای)

محمد جواد پورعابد؛ سید ناصر جابری اردکانی؛ نجیمه کاظمی

دوره 50، شماره 1 ، بهار 1396، ، صفحه 131-158

http://dx.doi.org/10.22067/lts.v50i1.65345

چکیده
  اسلوب حال در عربی، حالت‌های گوناگونی دارد که با برابر آن در فارسی فرق دارد؛ از آن جمله گاه اتفاق می‌افتد که حال به‌صورت منفی بیاید. این نوع حال، در قرآن بسامد بالایی دارد. بنابراین با در نظر گرفتن تفاوت دو زبان فارسی و عربی، یافتن برابر مناسب برای هر یک از صورت‌های حال منفی در ترجمۀ متن قرآنی که یک متن منحصر به فرد نیز هست، بسیار حائز ...  بیشتر