دانشگاه فردوسی مشهد مطالعات زبان و ترجمه 2228-5202 مقالات آماده انتشار 2026 05 04 The Representation of Psychological Defense Mechanisms in Frank Hardy: A Psychoanalytic Reading of Brian Friel’s Faith Healer (1979) بازنمایی مکانیسم‌های دفاعی روانی در شخصیت فرانک هاردی: خوانشی روان‌کاوانه از نمایشنامه شفابخش (1979) اثر برایان فریل 48149 10.22067/lts.2026.97172.1409 FA رجبعلی عسکرزاده طرقبه دانشیار، گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. 0000-0002-4973-7682 مریم محمودی گروه زبان انگلیسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر علی شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. 0009-0000-4869-9429 Journal Article 2025 12 26 This paper examines the psychological defense mechanisms employed by Frank Hardy in Brian Friel’s Faith Healer (1979) as he confronts anxiety provoking memories and unresolved interpersonal conflicts. Drawing on the psychoanalytic theories of Sigmund Freud, Anna Freud, and other analysts as systematized in Otto Fenichel's The Psychoanalytic Theory of Neurosis, the study applies a qualitative, text-based analysis to Frank’s monologues in Parts One and Four of the play. Focusing on defenses against instinctual drives, namely denial, repression, projection, and isolation, the analysis reveals that denial functions as Frank’s primary strategy for avoiding emotional pain, while repression shapes his fragmented recollections of family and loss. Projection and isolation appear less frequently. The study highlights the contrast between Frank’s apparent candor and his underlying psychological evasions, contributing to psychoanalytic readings of Friel’s drama. این مقاله به بررسی مکانیسم‌های دفاعی روان‌شناختی به‌کاررفته توسط فرانک هاردی در نمایشنامهٔ شفابخش اثر برایان فریل (۱۹۷۹) می‌پردازد، زمانی که او با خاطرات اضطراب‌آور و واقعیت‌های ناخوشایند میان‌فردی مواجه می‌شود. چارچوب نظری پژوهش بر نظریه‌های روان‌کاوانه‌ی کلاسیک، به‌ویژه دیدگاه‌های زیگموند فروید و اتو فنیشل، استوار است که در اثر نظریه‌ی روان‌کاوانه‌ی روان‌رنجوری (۱۹۴۵) تدوین شده‌اند. این پژوهش با استفاده از تحلیل کیفی و متن‌محور، تک‌گویی‌های فرانک در بخش‌های اول و چهارم نمایشنامه را مورد بررسی قرار می‌دهد. با تمرکز بر مکانیسم های دفاعی در برابر سائق‌های غریزی، یعنی انکار، سرکوب، فرافکنی و انزوا، نتایج نشان می‌دهد که انکار مهم‌ترین راهبرد فرانک برای اجتناب از درد عاطفی است. سرکوب، خاطرات گسستهٔ او از خانواده و فقدان را شکل می‌دهد و فرافکنی و انزوا کمتر به کار می‌روند. مطالعه حاضر، تضاد میان صراحت ظاهری و گریزهای روانی فرانک را آشکار می‌سازد و به خوانش‌های روان‌کاوانهٔ آثار فریل کمک می‌کند.