##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

پریا شجاعی فاطمه خان محمدی

چکیده

املی نوتومب نویسندة معاصر بلژیکی همواره در حال نگارش است و بیشتر در قالب ژانرهایی همچون اتوبیوگرافیک، اتوفیکسیون و تخیلی می‌نویسد و جالب اینجاست که خود اذعان می‌کند میان ژانر آثارش، تفاوت چندانی وجود ندارد و در همة آن‌ها بحث تنها بر سر یک موضوع است: بشریت. این نوع نگارش نزد نوتومب قطعاً معلول حادثة خطیری است و از نقطه نظر روان شناسی دلیل خاصی برای برگزیدن این سبک وجود دارد. در بسیاری از آثارش پرداختن به گذشته، کودکی و خود مشاهده می‌شود و این همان موضوعی است که مورد توجه بسیاری از منتقدین قرار گرفته است. چرایی این مسئله نزد نوتومب و بسیاری از نویسندگان زن موضوعی قابل تأمل است که در این مقاله به آن خواهیم پرداخت. در این پژوهش به بررسی این موضوع می‌پردازیم که نه‌تنها آثار اتوبیوگرافیک نوتومب همچون «خرابکاری عاشقانه»، «نه آدم نه حوا» و «متافیزیک آوندها» گزارشگر دوران کودکی و نوجوانی نویسنده با روایتی واقعی از حوادث زندگی وی هستند، از محتوای دیگر کتاب‌های او همچون «بی‌گناهی قاتل»، «ردای یونانی» و «اسید سولفوریک» که در ظاهر رمانی کاملاً تخیلی به‌نظر می‌آیند نیز این گونه استنباط می‌شود که به زندگی شخصی و واقعی نویسنده ارجاع داده شده‌اند. در حقیقت، در این نوشتار سعی بر آن است تا دلیل انتخاب سبک اتوبیوگرافیک و اتوفیکسیون نزد این نویسنده تبیین گردد.

جزئیات مقاله

مراجع
- کمالی‌دهقان، س. (دوم خرداد ۱۳۸۷). کارگزاران. برگرفته از:
Amanieux, L. (2005), Amélie Nothomb: L'éternelle affamée, Paris: Albin Michel.

Bainbrigge, S. Den Toonder, J. (2003), Amélie Nothomb. Autorship, Identity and Narrative Practice, USA: Peter Lang.

Didier, B. (1981). L'Ecriture-femme. Paris: PUF.

Doubrovsky, S. ( 1988). Autobiographie, vérité, psychanalyse. Paris: PUF.

Ducousset, Richard. (5 septembre 2007). Amélie Nothomb. Seizième roman, nouveau succès. Direct Soir, numéro 194.

Gannac, A. (2000 ). J'ai un ennemi en moi Psychologies.com.

Godineau, E. (2003). Amélie Nothomb: J'écris plus de trois livres par an, mais je n'en publie qu'un.

http://www.kargozaaran.com/

http://wwwedu.ge.ch/po/resde/realisa/travaux/francais/sifemmes/guide.pdf

Hubier étaient contées, Guide méthodologique pour faire connaitre l'apport des femmes à l'histoire, à la littérature, aux arts, au monde des idées et à la société.
Junod, H. Si les femmes’ nous étaient contées, Guide méthodologique.

Lecarme, J. et Lecarme-Tabone, E. (1997). L'autobiographie. Paris: Armand Colin.

Lejeune, P. (1975). Le pacte autobiographique. Paris: Seuil.

Nothomb, A. (1992). Hygiène de 1'assassin. Paris: Albin Michel.

Nothomb, A. (1996). Péplum. Paris: Albin Michel.

Nothomb, A. (1997). Attentat. Paris: Albin Michel.

Nothomb, A. (1998). Mercure. Paris: Albin Michel.

Nothomb, A. (2000), Métaphysique des tubes. Paris: Albin Michel.

Nothomb, A. (2001), Cosmétique de l'ennemi. Paris: Albin Michel.

Nothomb, A. (2002), Robert des noms propres. Paris: Albin Michel.

Nothomb, A. (2004). Biographie de la faim. Paris: Albin Michel.

Tombeur, M. (1998 ). Le logographe . 3 avril.

Zumkir, M. (2003), Amélie Nothomb de A à Z. Portrait d'un monstre littéraire. Paris: Le Grand Miroir.
ارجاع به مقاله
شجاعیپ., & خان محمدیف. (۱۳۹۶-۰۳-۱۶). بررسی نوشتار اتوبیوگرافیک در آثار املی نوتومب با تکیه بر نظریه لوژون و دوبروفسکی. مطالعات زبان و ترجمه, 49(4), 99-115. https://doi.org/10.22067/lts.v49i4.61633
نوع مقاله
مقالات علمی پژوهشی